گويند : رجل حرام و قوم حرام ( مجمع البيان ) مثل * ( لا تَقْتُلُوا الصَّيْدَ وَأَنْتُمْ حُرُمٌ ) * مائده 95 شكار را نكشيد آنگاه كه در حال احرام هستيد . شخص در حال احرام را حرام و محرم گويند كه از چيزهائى ( محرّمات احرام ) ممنوع است . * ( إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَ الله اثْنا عَشَرَ شَهْراً فِي كِتابِ الله يَوْمَ خَلَقَ السَّماواتِ وَالأَرْضَ مِنْها أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ . . . ) * توبه : 36 ماه‌هاى حرام عبارتاند از ذو القعدة الحرام ، ذو الحجة الحرام ، محرّم الحرام و رجب . سه تاى اوّلى پشت سرهماند و چهارمى تنها و ما بين جمادى الثانى و شعبان است . حكم چهار ماه مزبور حرمت جنگ در آنهاست * ( يَسْئَلُونَكَ عَنِ الشَّهْرِ الْحَرامِ قِتالٍ فِيه قُلْ قِتالٌ فِيه كَبِيرٌ ) * بقره : 217 و اگر يكطرف احترام آنها را مراعات نكرد و ابتدا بجنگ نمود مراعات احترام آن بر طرف ديگر لازم نيست چنان كه بعدا خواهد آمد . ذيل آيه چنين است * ( فَلا تَظْلِمُوا فِيهِنَّ أَنْفُسَكُمْ ) * از اين جمله فهميده مىشود كه معصيت در اين چهار ماه گناهش بيشتر است در الميزان ميگويد : خداوند اين چهار ماه را حرام كرد تا مردم از جنگ دست بكشند و امن دائر شود و مردم بسوى طاعت خدا روند احترام اين چهار ماه از شريعت ابراهيم عليه السّلام بود و عرب آنها را حتى در بت - پرستى محترم مىشمردند . * ( ذلِكَ الدِّينُ الْقَيِّمُ ) * اشاره بدان است كه اين تحريم دين قائم بمصالح بندگان است ( باختصار ) . در آيهء * ( فَإِذَا انْسَلَخَ الأَشْهُرُ الْحُرُمُ فَاقْتُلُوا الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدْتُمُوهُمْ . . . ) * توبه : 5 بعضىها گفته‌اند : مراد از ماه‌هاى حرام چهار ماه مشهور است ، ولى سياق آيات نشان ميدهد كه مراد از آنها چهار ماه مهلت است كه در آيهء 2 اين سوره ذكر شده * ( فَسِيحُوا فِي الأَرْضِ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ ) * نه ماه‌هاى حرام و اين چهار ماه ، حرام خوانده شده كه